SHQIPETARIA

[Prifti]

Alte Kapelle in Stubëll

[Prifti]

Folgende Gemälde des Künstlers Agron Bytyçi wurden im Nationaltheater in Prishtina im September 2001 ausgestellt und veröffentlicht.

Misioni i Nënës - Die Mission der Mutter


Kosova e shekullit të kaluar - Kosova des vergangenen Jahrhunderts


Lajmi për vdekjen dhe ringjalljen - Nachricht des Todes und der Wiedergeburt


Nostalgji për zotin e vërtetë - Nostalgie für den wahren Gott


Rikthimi i besimit - Die Rückkehr des Glaubens

[Prifti]

Katedralja, seli ipeshkvore

Albert RAMAJ

Prizreni kishte mbetur ipeshkvi që kur ishte kryeqytet i Kosovës, kurse tash e sa kohë Prishtina është kryeqytet e në të nuk ka ipeshkvi. Kjo edhe është njëra nga arsyet se pse Prishtina duhet të ketë katedrale

Lexuesit tanë janë duke u ndeshur kohë të gjatë me një paqartësi, përkatësisht ende ndoshta nuk e kanë të qartë se për çka “saktësisht” është fjala. Pra, fjala është për Kishën Katedrale në Prishtinë. Është diskutuar e debatuar ndoshta edhe pa nevojë, disa herë edhe me pretendime që të jepen shpjegime madje edhe banale, sa që njeriu normal as nuk mund t’i kuptojë. Për t’u sqaruar kërkesa për katedrale nevojitet që në radhë të parë të shfletohen e të konsultohen leksikone të ndryshme apo libra që kanë të bëjnë me historinë e krishterimit.

Së pari, duhet të kemi parasysh se termi katedrale nuk nënkupton objekt grandioz. Në fakt, termi katedrale rrjedh nga fjala greke “kathedra”, që në shqipe do të thotë seli.

Termin katedrale (ecclesia cathedralis) në kishë e hasim qysh në Koncilin e Tarragonës (në vitin 516). Në fillim nuk e ka pasur kuptimin që e ka sot kjo fjalë. Pra, kisha katedrale (është e drejtë kështu të thuhet), paraqet seli ipeshkvore, e jo siç po keqkuptohet se katedrale do të thotë kishë (si objekt) e madhe, përkatësisht objekt më i madh se ndonjë kishë e zakonshme. Fundja, termi “Kisha Nënë” (ecclesia mater) edhe sot përdoret për kishën laterane në Romë. Gjatë historisë janë përdorur edhe terma të tjerë për kishën katedrale, sikur Kisha e Madhe (ecclesia maior) apo edhe Domus Dei (Shtëpia e Zotit), por fjala ishte për të njëjtën gjë, pra për seli ipeshkvore. Për kishën katedrale në gjuhën gjermane përdoret edhe sot fjala Domus, pra për katedrale thuhet Dom, p. sh. Kölner Dom (Kisha Katedrale në Köln të Gjermaisë), Stehphansdom në Vjenë. Në anën tjetër, sikur që përdorët te gjermanët fjala dom për katedrale, te populli shqiptar ky term e ka kuptimin e meshtarit (priftit), si dom Ndre Mjeda.

Katedralja e arriti kulmin artistik në kohën e gotikës, kështu që në Francë për stilin gotik në art (1140-1500) përdoret edhe sot termi katedrale. Gjatë historisë kishat katedrale janë ndërtuar gati të gjithat nga mbretërit apo perandorët e vendit dhe në shumicën e rasteve me dëshirë të tyre, që në atë vend ku ishte me seli mbreti apo perandori, të jetë edhe selia ipeshkvore, që në të njëjtën kohë të mund udhëhiqnin shpirtërisht edhe vendin.

Nuk duhet harruar se ku gjendej selia ipeshkvore, aty shumë gjëra kulturore janë zhvilluar gjatë historisë së njerëzimit. Edhe sot mburren me ato zhvillime shumë popuj të botës. Po ashtu edhe te populli shqiptar është zhvilluar kultura pikërisht në qendrat ipeshkvore, si në Shkodër, në Shkup, në Tivar, në Durrës etj. Të përmendim rastin e arqipeshkvit të Shkupit, imzot Lazër Mjeda (vëllai i poetit Ndre Mjeda), që ishte arqipeshkvi i

fundit i Arqipeshkvisë së Shkupit, e cila më vonë ishte transformuar në ipeshkvi. Sipas disa dokumenteve që gjenden në Arkivin Ushtarak të Beogradit, në to flitet për imzot Lazër Mjedën se i kishte arritur një letër nga dom Mikel Tarabulluzi nga Stublla, letër kjo që e mban datën 15 janar 1920. Ajo është e shkruar në gjuhën italiane. Nga letra pushteti dyshonte se këta të dy (Mjeda e Tarabulluzi) veprojnë kundër shtetit jugosllav, sepse ata dëshironin që të mos mbyllen shkollat në gjuhën shqipe, që gjendeshin në kuadër të kishave (famullive) nëpër Kosovë dhe në Shkup. Kjo letër zihet nga pushteti i atëhershëm jugosllav. Në bazë të saj, dom Mikel Tarabulluzi burgoset për shkaqe të angazhimit për shkollën në gjuhën shqipe. Megjithatë, siç duket qeveria serbe kishte telashe më të mëdha me arqipeshkvin e Shkupit, imzot Lazër Mjedën, sesa me dom Mikel Tarabulluzin. Mirëpo, pushteti serb ishte i vetëdijshëm se po të ushtronte ndonjë aktivitet ndaj imzot Lazër Mjedës, do të kishte probleme ndërkombëtare, sepse Lazër Mjeda ishte ipeshkëv. Nga prefekti i atëhershëm i Prizrenit (1921) na lejohet të kuptojmë se Lazër Mjeda bënte “atak” mbi popullatën serbe me letrat që ia dërgonte botës mbarë, lindi ideja për kërkesë drejtuar Ministrisë së Punëve të Jashtme që “Dom Tarabulluzi të pensionohet në mënyrë që gradualisht të krijohen mundësitë për ta larguar nga arqipeshkvia jo vetëm dom Mikel Tarabulluzin, por edhe arqipeshkvin imzot Lazër Mjedën. Qeveria serbe pretendonte që Selinë ipeshkvore ta shpërngulte nga Prizreni dhe ta vendoste në Shkup. Qarqet e caktuara, me rekomandim të Beogradit, e bënë aktpadinë kundër imzot Lazër Mjedës, të cilin edhe e dënuan, kurse për t’u ikur telasheve, Vatikani e emëroi Mjedën (në vitin 1922) metropol të Arqipeshkvisë së Shkodrës. Largimi i tij nga Arqipeshkvia e Shkupit u bë fshehurazi, për të mos e hetuar e burgosur organet shtetërore. Kështu, ai më 14 shkurt 1922 arrin në Arqipeshkvinë metropolitane në Shkodër. Pas largimit të Mjedës nga Arqipeshkvia, Beogradi krijohet arqipeshkvi, kurse Shkupi bëhet ipeshkvi.

Arqipeshvkia është titull më i lartë kishtar se ipeshkvia. Pas Mjedës, që kishte reziduar në Prizren, ipeshkvi ardhshëm imzot Ivan Gnjidovec, slloven, do të rezidojë në Shkup.

Prizreni më parë ishte katedrale pasi ipeshkvi ishte aty, por prej kalimit të ipeshkvit Ivan Gnjidovec në Shkup, Prizreni nuk ishte më kishë katedrale, por sipas ligjit kishtar, nëse më parë një seli ipeshkvore ishte aktive dhe më vonë nuk rezidon asnjë ipeshkëv në te, ajo kishë do të quhet konkatedrale, që edhe sot e mban këtë emërtim kisha e Prizrenit.

Duhet cekur se ipeshkvi për shqiptarë në Kosovë, imzot Nikë Prela, ishte ipeshkëv “sedi datus”, që do të thotë se nuk kishte seli të veten, pra selia ishte në Shkup ku ipeshkëv ishte imzot Joakim Herbut, që do të thotë se në Shkup ishte katedralja, kurse imzot Prela ishte pa katedrale. Këtë nuk ia kishte lejuar qeveria e atëhershme jugosllave, sepse Prela ishte me prejardhje shkodrane dhe ishte në sy të pushtetit të kohës. Prela ishte ipeshkëv ndihmës në Ipeshkvinë Shkup-Prizren. Në një “Promemorie” të vitit 1990, imzot Prela thotë kështu: “Unë jam i vetmi ipeshkëv në Jugosllavi pa rezidencë time, por jetoj si mysafir i famullisë së Ferizajt”.

Nuk duhet harruar se zëri i imzot Prelës në ish-Jugosllavi ishte i pari që kundërshtoi publikisht dhunën ndaj shqiptarëve në Kosovë, për çka protestoi e alarmoi faktorin e brendshëm jugosllav, por edhe mbarë botën. Merita e imzot Nikë Prelës ishte shumë e madhe. Duke iu falënderuar Frrok Kristajt, sot kemi një pasqyrë të mirë për jetën dhe veprat e Prelës, që i botoi në një monografi kushtuar kësaj figure emblematike në 10-vjetorin e kalimit në amshim. Pas Prelës erdhi imzot Mark Sopi. Ai, sikur të gjithë klerikët katolikë shqiptarë, dëshmoi haptas atë që populli kosovarë e aspironte – pavarësinë. Para vdekjes na kujtohet shumë mirë dëshmia e tij në Senatin dhe Kongresin e SHBA-së. Njëherësh, ai para kalimit në amshim la amanetin e tij për Kosovën në meshën e Kërshëndellave në Prishtinë në vitin 2005. Pas Sopit, gati një vit udhëheqës i Kishës së Kosovës ishte imzot Zef Gashi, arqipeshkv i Tivarit.
Ndërkaq, tash me ardhjen e ipeshkvit të ri në Kosovë, imzot Dodë Gjergjit, është paraparë që të avancohet aspekti juridik i Kishës së Kosovës. Ipeshkvi i ri aspiron që të ketë selinë e vet në Prishtinë, kurse për ta pasur atë (selinë) në Prishtinë, duhet ta ketë një kishë katedrale, përkatësisht seli ipeshkvore. Ndaj, është normale që ipeshkvi i një vendi të ketë selinë e vet në kryeqendër (kryeqytet). Nga kjo del se Prizreni kishte mbetur ipeshkvi që kur ishte kryeqytet i Kosovës, kurse tash e sa kohë Prishtina është kryeqytet e në te nuk ka ipeshkvi. Kjo edhe është njëra nga arsyet se pse Prishtina duhet të ketë katedrale.
Po ashtu, duhet të kihet parasysh fakti se me krijimin e shtetit të Kosovës, Kosova duhet ta ketë edhe Konferencën Ipeshkvore, e cila përbëhet nga më së paku dy ipeshkvi. Ndaj, nëse shteti i Kosovës dëshiron që nesër të ketë marrëdhënie të mira diplomatike me Vatikanin, por edhe me shtetet perëndimore, atëherë nuk duhet të shqetësohemi se pse në Prishtinë duhet të ketë edhe katedrale.
Të përkujtojmë se Kisha e vjetër Katolike në Prishtinë ka qenë në lokacionin e Shtëpisë së vjetër të mallrave, përkatësisht përballë hotelit “Grand”. Atë e shpërnguli me dhunë pushteti komunist ku bënin pjesë edhe shqiptarët, kurse në tokën e saj për rreth është ndërtuar Fakulteti Juridik, ai Ekonomik e tash së voni edhe kisha ortodokse serbe, për çka askush nuk e ngriti zërin, e për katedralen aty-këtu “çohet” pluhur pikërisht nga shqiptarët!?
Në fakt, dikur edhe Prizreni ishte pjesë e Konferencës Ipeshkvore të Jugosllavisë, mirëpo që në kohën e përcaktimit të shqiptarëve për status të pavarësisë, ipeshkvi i Kosovës është vëzhgues në Konferencën Ipeshkvore të Shqipërisë. Pas luftës në Kosovë, Vatikani bëri një hap diplomatik për çka me dekret (të 24 majit 2000) e shpalli Prizrenin Ordinariat Apostolik. Nga kjo del se Prizreni nuk ka asgjë më me Konferencën Ipeshkvore të Jugosllavisë, përkatësisht se Prizreni drejtpërdrejt i përgjigjet Vatikanit dhe se me të konsultohet për gjërat kishtare dhe pastorale, pra Ordinariatin Apostolik e pavarësoi nga të gjithë. Deri te kjo erdhi pasi që Kosova ishte nën protektorat të Kombeve të Bashkuara. Ky veprim ishte një hap diplomatik nga Vatikani për shkak të gjendjes politike në të cilën ndodhet Kosova. Ky titull është edhe sot e kësaj dite për Ipeshkvinë e Kosovës. Pra, obligim i ipeshkvit të ri, imzot Dodë Gjergjit, do të jetë që ta kthejë Ordinariatin Ipeshkvor në Ipeshkvi.
Do përmendur se disa qarqe e medie të Kosovës nga “zemërgjerësia” që patën ndaj shqiptarëve të besimit katolikë, u deklaruan se katedralja nuk do t’i pengonte sikur të ndërtohej diku jashtë qytetit, që është ngatërruar me kuvende apo manastire të rregulltarëve. Megjithatë, nuk duhet harruar se kudo nëpër botën e civilizuar katedralet janë në qendra të qyteteve, e kur kihet parasysh se Prishtina dikur e kishte pas edhe kishën katolike në qendër, atëherë vetvetiu del se edhe katedralja duhet të ngrihet pikërisht në qendër të Prishtinës.
Në anën tjetër, katedralet nëpër botë janë pjesë e kulturës së një populli apo vendi. Bile, në shumë qendra perëndimore katedralet janë pikat kryesore të kulturës. Ndoshta edhe për ne një gjë e tillë do t’i referohej kulturës sonë kombëtare, me të cilën aspirojmë ta njohtojmë opinionin e gjerë ndërkombëtar e të dëshmojmë se Prizreni kishte mbetur ipeshkvi që kur ishte kryeqytet i Kosovës, kurse tash e sa kohë Prishtina është kryeqytet e në të nuk ka ipeshkvi. Kjo edhe është njëra nga arsyet se pse Prishtina duhet të ketë katedrale. Po ashtu, kjo duhet të jetë ndër arsyet kryesore që katedralen ta pranojmë si pjesë të kulturës sonë. Me këtë edhe Kosovës, e në veçanti Prishtinës, do t’i kthehej shpirti dhe djepi i besimit dhe i artit.
Shpeshherë kemi hasur në shkrime historike ku thuhet se këtë apo atë kishë e kanë shkatërruar turqit, për shkak se ishte shqiptare, kurse disa qarqe edhe në këtë kohë pengojnë ngritjen e qendrës së ipeshkvisë si institucion fetar e shtetëror, përkatësisht pengojnë që ipeshkvi shqiptar ta ketë qendrën në shtëpinë e vet.
Fundja, nuk është mirë që Ipeshkvia e Kosovës të shikohet si armike në shtëpinë e vet. Nga kjo del se Ipeshkvia po kthehet në shtëpinë e vet shekullore, ndaj edhe nuk përkon me dinjitetin shqiptar të traditës që të mos lejohet katedralja në shtëpi ku e kishte shekuj me radhë e në bazë të cilës dimë të krenohemi dhe na njeh bota.
Në anën tjetër, shumë shpesh jemi nervozuar kur ka ndodhur që diplomatët e huaj të kenë vizituar Manastirin e Deçanit, Patrikanën e Pejës apo Kishën e Graçanicës, e jo edhe Ipeshkvinë e Prizrenit, apo se ne jemi mburrur që Manastirin e Deçanit e kishte ndërtuar një arkitekt shqiptar, kurse atë që është shqiptare nuk e pranojmë, e në kë rast kishën katedrale (!).
Së fundi, kisha katedrale në Prishtinë do të mbajë emrin e një shqiptareje, pra emrin e së Lumes Nënës Terezë, nëpërmjet të cilës na njohu bota bashkëkohore.
----------

Ein etwas langer, aber durchaus interessanter Leitartikel zur katholischen Kathredale in Prishtina.

[Prifti]

Speech by Don Shan Zefi, Chancellor


Brothers and Sisters,
Honorable participants,

On behalf of the Catholic Church I have the honor to compliment this Interfaith Conference on Coexistence and Dialogue organized by the Serbian Orthodox Church and Norwegian Church Aid here in Peja / Pec Patriarchate on 2nd and 3rd May 2006.

We express our gratitude to the host of the Conference Metropolitan Amfilohije of Montenegro, to the senior religious leaders who jointly initiated this event, which came in the right time and which is much needed. Unfortunately among us today is not the late Bishop Mark Sopi, whose contribution and commitment to dialogue and ecumenism was outstanding. We believe that he is spiritually today with us as he was a person who promoted this kind of initiatives.

Even before arriving at this event today, just by seeing the agenda and the list of invited participants who are senior religious leaders and international officials, we felt a need to pray to God to lighten up the minds of all participants in order that we can find out what we have in common and what divides us, in order to move forward with one spirit of brotherhood. And that we may concretely identify initiatives which will make this conference to represent something of importance for peace, for mutual respect, for coexistence, for interfaith and inter ethnic collaboration, and above of all, for the brotherly love between communities because also we are obliged to resemble the Creator, Him who is a love.

In the time before the years of war in 99, we had very poor formal mutual interfaith relations, but fortunately the situation changed immediately after the war, which undoubtedly shows a new direction in the renewal of reconciliation even though war in it self was not of a religious character.

We should not forget the various inter religious meetings inside and outside the country, in Prishtina, Vienna, Amman, Oslo, Sarajevo, Ankara and Tirana. Those meetings positively represented a release of the general tensions in our society and therefore the main feeling of gratitude goes towards the World Conference of Religions for Peace (WCRP) and to Norwegian Church Aid.

Even today we can still remember the scenes of forced displacement in the past, during and after the war, massacres and demolitions of religious sites, which were not a part of our tradition. Memories about the past should even more represent incentives for a continuous theological progress for honest dialogue and not for hypocritical rhetoric, and it should help us in the empowerment of brotherly relationships here in Kosovo among Catholics, Orthodox and Muslim brothers.

Believing in interfaith dialogue and in ecumenism as a basis at the start of this new millennium where there is a lot of discussions and writings about possible clashes of civilizations, cultures and religions, interfaith meetings have a specific value and cannot be neglected at all.
Therefore, I really wish that the next meetings should be more focused on essential content rather than in formalities, or as we say “ just for sake of it” , and to be more focused on actual issues and orientated towards the future in order that we can improve mutual understanding.
The holy and very desirable proverb, “ut unum sint”, which vas very often stated by his holiness Pope John Paul II, represents an obligation towards one union of all people of good will, guides us not to divide, but to unify citizens and religious communities in the one and only God in whom we believe.

The theological points of view which I have mentioned above should motivate us in order that the meetings during this 2 day conference will not be just gestures of courtesy, but sincere answers to the various challenges in the society with the purpose that causes which are still separating us will be jointly alleviated as far as possible for us as human beings.

The accumulated conflicts after the wars in the past disable us to look ahead clearly, and is naturally aggravating mutual understanding and the understanding of faith.

I hope that there will be no obstacles on our road of good will; we should be allowed to walk forward with strong hope and with God’s help, especially during this year when we expect that the Kosovo issue to be solved in favor of all Kosovo citizens. In this regard we should give our contribution, a contribution which consists of peace and dialogue.

In the end we wish this conference to be accompanied with our prayers in order that it may be as fruitful as possible.

Don Shan Zefi, Chancellor
_________________
Shqiptar i Shqipëris të vjëter

[Prifti]

"Laudate omnes gentes dominum"
Hl. Messe in der katholischen Kathedrale von Prizren

Prizren, 14.01.07. Warum heißt eine Kathedralkirche eigentlich Kathedrale? Die Soldaten aus dem 15. Deutschen Einsatzkontingent KFOR, die der Einladung des Bischofs von Prizren Dodë Gjergji am vergangenen Sonntag gefolgt waren, verstehen es jetzt möglicherweise besser. Eine Kathedrale oder ein Dom ist eine Bischofskirche; der Bischof sitzt in seiner Kirche auf einem erhöhten Stuhl.

Und Stuhl heißt auf Griechisch "kathedra". Aber diese Frage stand natürlich nicht im Mittelpunkt des gemeinsamen Gottesdienstes. Vielmehr wollten Bischof Gjergji und der katholische KFOR-Pfarrer Dr. Damian Slaczka das Wort "katholisch" lebendig werden lassen. Auch dieses kommt aus dem Griechischen und bedeutet: weltumspannend, allumfassend. Obwohl Bischof Gjergji die Soldaten der MNTF(S) auf Deutsch begrüßte und einen Teil seiner Predigt auf Deutsch wiederholte, waren die wesentlichen Teile der Messe natürlich albanisch.

In seiner Predigt benutzte der Bischof als Bild für den Glauben einen Fluss. Die Gläubigen seien darin die Steine, die durch das Wasser sauber gewaschen und über lange Zeit sogar eine neue Form erhielten. Umgekehrt sorgten die Steine dafür, dass der Fluss nicht träge dahinfließt, sondern lebendig strömt und niemals gleich ist.

Gottesdienst in der Kathedrale von Prizren mit Bischof Dode Gjergji (dritter v.l.)


Da die Struktur einer katholischen Messe überall auf der Welt gleich ist, konnten die Gäste dem Geschehen weitgehend folgen. Auch viele Messgesänge sind dieselben wie in den deutschsprachigen Bistümern - da spielt es dann auch keine Rolle, in welcher Sprache man das "Vater unser" betet.

Höhepunkt dieser Messe war aber die Taufe eines deutschen Soldaten durch den katholischen KFOR-Pfarrer Dr. Slaczka und dessen anschließende Firmung durch Bischof Gjergji, die er ebenfalls auf Deutsch vornahm. Die multikulturelle Gemeinde begrüßte den neuen Katholiken mit einem spontanen Applaus. (Es war die vierte Aufnahme in die Katholische Kirche aus dem 15. Deutschen Einsatzkontingent KFOR, allein aus dem Feldlager Prizren).

Spendung der Hl. Taufe durch den Katholischen KFOR-Pfarrer Dr. Damian Slaczka


Für die musikalische Umrahmung der Messe sorgten der Chor der Kathedale Prizren und der Kirchenchor des Feldlagers Prizren unter Leitung von Hauptmann Haas. Für die singenden Kameraden war es zum Abschluss des Kontingents ein echter Höhepunkt, in einer großen und überfüllten Kirche singen zu können. Für seinen Gesang wurde der Chor von der Gemeinde mit einem Schlussapplaus verabschiedet. Und damit wurde eines der Lieder anschaulich: Laudate omnes gentes dominum - Alle Völker, lobet den Herrn.

Text: Gorsler, Major
Foto: Pilz, SU
_________________
Shqiptar i Shqipëris të vjëter

[Prifti]

Hashim Thaçi priti Ipeshkvin e Ipeshkvisë së Kosovës, Imzot Dodë Gjergji

Kryetari i PDK-së, Hashim Thaçi, priti sot ipeshkvin e Ipeshkvisë së Kosovës, z. Dodë Gjergji me bashkëpunëtorë, të cilin e ka njoftuar me rrjedhat kryesore politike, me punën konstruktive brenda Grupit të Uniteti dhe me përgatitjet që janë bërë për të pritur ardhjen e presidentit Ahtisaari.
“Të gjitha të arriturat e Kosovës deri më tani janë meritë jo vetëm e liderëve dhe subjekteve politike, por edh e kulturës dhe tolerancës qytetare në Kosovë, dhe një kontribut i veçantë i takon komunitetit të krishterë dhe prijësve shpirtërorë, që e kanë ndihmuar dhe internacionalizuar në çdo kohë çështjen e Kosovës. Kosova është duke e ndërtuar shtetësinë e saj, dhe të gjithë duhet të jemi të përgjegjshëm për rend, zhvillim, kulturë demokratike, përgjegjësi qytetare dhe tolerancë”, tha mes tjerash kryetari Thaçi.

Në emër të delegacionit, ipeshkvi i Ipeshkvisë së Kosovës, z. Dodë Gjergji falënderoi kryetarin Thaçi, përshëndeti frymën e uniteti brenda aktorëve kryesorë politikë dhe uroi që sa më parë të kurorëzohen përpjekjet shekullore për liri dhe pavarësi të Kosovës. “Kishën e kënaq uniteti” – tha mes tjerash z. Gjergji.

Duke folur për traditën e shëndoshë religjioze dhe vlerat qytetëruese të shoqërisë shqiptare, kryetari Thaçi i siguroi mbështetje politike delegacionit të Ipeshkvisë për fillimin e ndërtimit sa më parë të katedrales në Prishtinë, si shenjë e identitetit evropian të kombit tonë, thuhet në një kumtesë për media të lëshuar nga Zyra për informim pranë PDK-së.
______
Somit ist Hashim Thaçi "offiziell" ein Befürworter und Unterstützer des schnell beginnenden Baus der albanisch-katholischen Kathredale in Prishtina.
_________________
Shqiptar i Shqipëris të vjëter

[Prifti]

Kuqishtë - Rugovë (Gemeinde Pejë)


_________________
Shqiptar i Shqipëris të vjëter

[Prifti]

Prizren



_________________
Shqiptar i Shqipëris të vjëter

[Prifti]

Innenmalereien der Kirche in Binq (Gemeinde Viti)






















_________________
Shqiptar i Shqipëris të vjëter

[Prifti]

Zllakuqan (Gemeinde Klina)


Zymi

_________________
Shqiptar i Shqipëris të vjëter